Rekrutacja uczniów do klas I gimnazjum na rok 2010/2011

Zestaw podręczników na rok szkolny 2010/2011

Sprawozdanie finansowe za rok szkolny 2007/2008

Wirtualny dziennik lekcyjny
 

Co to jest dysleksja?

       Dysleksja rozwojowa to specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym.

       Wyróżnia się następujące postaci trudności:
dysleksja - trudności w czytaniu,
dysortografia - trudności z opanowaniem poprawnej pisowni
(w tym błędy ortograficzne),
dysgrafia - niski poziom graficzny pisma (brzydkie pismo).

         Przyczynami są zaburzenia niektórych funkcji poznawczych (głównie językowych) i motorycznych oraz ich integracji, uwarunkowane nieprawidłowym funkcjonowaniem centralnego układu nerwowego.

        Uwarunkowania tych zaburzeń są wielorakie. Wskazuje się na dziedziczność, mikrouszkodzenia centralnego układu nerwowego (z okresu ciąży i porodu o nieprawidłowym przebiegu, wczesnego dzieciństwa)
i na zaburzenia hormonalne. Zaniedbanie środowiskowe pogłębia zaburzenia i trudności dziecka.

          Badania w Polsce określają odsetek dzieci dyslektycznych na
9-10%, dysortografii na 13%. Odsetek poważnych przypadków dysleksji określa się na 4%.

        Trudności w czytaniu i pisaniu ujawniają się dopiero w szkole, podczas gdy już w okresie przedszkolnym można zauważyć objawy,
które cechują tzw. dzieci ryzyka dysleksji. Są to:

• opóźniony rozwój mowy,

• wadliwa wymowa, błędy gramatyczne,

• mała sprawność i koordynacja ruchów podczas zabaw ruchowych, samoobsługi, rysowania i pisania (brzydkie pismo),

• trudności z różnicowaniem głosek podobnych fonetycznie, z wydzieleniem sylab, głosek ze słów i ich syntetyzowaniem i dokonywaniem operacji na głoskach i sylabach,

• trudności z wykonywaniem układanek i odtwarzaniem wzorów graficznych, zbyt długo utrzymująca się oburęczność,

• mylenie prawej i lewej ręki,

• trudności w czytaniu pomimo dobrej inteligencji i braku zaniedbania pedagogicznego,

• trudności z opanowaniem poprawnej pisowni: pismo zwierciadlane, mylenie liter podobnych pod względem kształtu (p-b-d-g), liter odpowiadających głoskom zbliżonym fonetycznie, opuszczanie liter, błędy ortograficzne nieuwarunkowane obniżeniem sprawności intelektualnej ani zaniedbywaniem pedagogicznym.

           Na podstawie informacji zawartych na stronie Polskiego Towarzystwa Dysleksji

           Polskie Towarzystwo Dysleksji - zrzesza rodziców dzieci
ze specyficznymi trudnościami w czytaniu, pisaniu (dysleksja, dysortografia, dysgrafia) oraz profesjonalistów służących pomocą tym dzieciom: psychologów, logopedów i nauczycieli-terapeutów.

Co zrobić, by dziecko polubiło czytanie?

Pomysły dla rodziców, zwłaszcza tych, którzy mają małe dzieci.

• Od najmłodszych lat otaczaj dziecko książkami, zabierz do biblioteki i czytelni, odwiedzajcie księgarnie i antykwariaty.

• Nawet jeśli dziecko jeszcze nie potrafi czytać, pomóż mu zrozumieć, że zapisane na papierze znaki odpowiadają wypowiadanym słowom.

• Niech obserwuje sposób czytania - od lewej do prawej, linijka po linijce, strona po stronie. Niech razem z tobą śledzi palcem tekst.

• Zadawaj mu zagadki:
  - Gdzie jest początek książki?
  - Od którego miejsca zaczniemy czytanie?
  - Co mam przeczytać, gdy skończę pierwszą linijkę?
  - Co zrobić, kiedy skończyła się strona?

• Powracaj do znanych tekstów. Zachęcaj dziecko do uczenia się na pamięć i cytowania określeń, zwrotów, fragmentów (zwłaszcza rymowanych).

• Namów dziecko do odgadywania, o czym będzie mowa na następnej stronie. Kiedy opowie dalszy ciąg historii, sprawdźcie, czy odgadło pomysł autora. A może pomysł twojego dziecka jest ciekawszy?

• Pamiętaj o książkach spoza literatury pięknej. Twoje dziecko mogą przecież zainteresować zwierzęta, kosmos, dinozaury lub piłka nożna. Możecie razem obejrzeć "Ilustrowany słownik języka polskiego" lub inne słowniki dla dzieci.

• Naucz dziecko zwracania uwagi na ilustracje, które często niosą dodatkowe informacje. Poproś dziecko, aby na podstawie ilustracji np. dokładniej opisało bohatera czy otoczenie, w którym przebywa. Omawiając ilustracje, zadawaj mu np. takie pytania:
  - Jak ci się podoba las, po którym wędrują dzieci?
  - Czy jest podobny do lasu, w którym byliśmy?
  - Czy chciałbyś się tam znaleźć?

• Zaproponuj dziecku, aby wyobraziło sobie, że jest jednym z bohaterów historii, i przedstawiło fragment zdarzeń ze swojego punktu widzenia.

• Ułóżcie z dzieckiem opowiadanie. Spróbujcie je spisać (może na komputerze) i "wydać" w formie książeczki. Zadbaj o umieszczenie w "publikacji": tytułu, autora, ilustratora, miejsca i daty wydania.

• Wyjaśnij, jak powstaje książka. Ale nie zanudzaj dziecka wiedzą. Raczej odpowiadaj na pytania.

• W rozmowach z dzieckiem używaj odpowiednich określeń: książka, tytuł, autor, publikacja, opowiadanie, wiersz, treść, wstęp, zakończenie, przedmowa, posłowie, ilustrator, bohater, postać, rozdział itp.

• Nie przymuszaj dziecka do słuchania i rozmowy o książce, jeśli straciło na to ochotę.

• Nie ustalaj z góry czasu na pracę nad książką. Dziecko wyczuje przymus i zamiast polubić czytanie, może je znienawidzić. Czas spędzony przy czytaniu zależy od dziecka.

Zamieszczone informacje pochodzą ze strony "Szkoła z klasą"

Czytaj dziecku 20 minut dziennie. Codziennie!

        "Bez względu na to ile masz zajęć, najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić dla przyszłości swego dziecka, oprócz okazywania mu miłości przez przytulanie, jest codzienne głośne czytanie oraz radykalne ograniczenie telewizji".
                                                                              Jim Trelease

                  Lawinowo rośnie ilość informacji i wiedzy. Kto nie czyta, nie nadąży za zmianami we współczesnym świecie. Czytanie buduje mocną więź między dorosłym i dzieckiem, rozwija język, pamięć i wyobraźnię, uczy myślenia, poprawia koncentrację, ułatwia naukę, pomaga odnieść sukces w szkole, uczy wartości moralnych, pomaga w wychowaniu, kształtuje nawyk czytania i zdobywania wiedzy na całe życie.

    Każdy rodzic wielokrotnie zadawał sobie pytanie, jakie powinno być moje dziecko? Przecież każda mama i tata mają swoje marzenia, plany dotyczące syna czy córki. Oczywiście plany są różne, bo każdy z nas jest inny. Wszyscy jednak chcemy, by nasze pociechy skończyły szkołę, miały przyzwoite oceny, nie sprawiały kłopotów wychowawczych. Pragniemy dla nich jak najlepszego życia. Staramy się wychowywać je na dobrych ludzi
i sami wiemy, że niejednokrotnie nie jest łatwo. Brakuje nam czasu, sił, czasem nawet chęci. Szukamy rozwiązań, które sprawią, ze to nasze bycie rodzicem stanie się może trochę łatwiejsze. Dziecko w klasie sportowej jest jednym z takich rozwiązań. Pewnie każdy zadaje sobie w tym momencie pytanie, dlaczego? Mówiąc najprościej pasja, zamiłowanie do czegoś sprawia, ze stajemy się ludźmi bogatszymi wewnętrznie. Sport może stać się taką pasją. Może pomóc naszemu dziecku zagospodarować wolny czas, nauczyć, ze można mądrze, pożytecznie wykorzystać pozalekcyjne godziny. Poza tym nasze dziecko poprzez codzienny trening uczy się systematyczności i wytrwałości. Kształtuje w sobie przekonanie, ze praca może przynieść wielkie wyniki. Uczy się, ze tak naprawdę bardzo wiele zależy od nas samych i ze to my decydujemy, jak będzie wyglądało nasze życie. Jeśli nie wstanę na trening- mogę mieć gorsze wyniki. Jeśli sięgnę po alkohol czy papierosy mogę mieć gorsze wyniki. Jeśli zależy mi na byciu dobrym, zrobię wszystko, by ten cel zrealizować. Czy to nie jest kształtowanie silnego charakteru? A kto z nas nie chciałby mieć dziecka ambitnego, konsekwentnego? To chyba retoryczne pytanie. Poza tym przecież sport to zdrowie, a każda mama na pierwszym miejscu stawia właśnie zdrowia swojego dziecka. Myślę, ze naprawdę warto jest się zastanowić się nad tym, czego chcę dla swojej pociechy i czy przypadkiem
nie może mi tego dać posiadanie dziecka w klasie o profilu sportowym.

Katarzyna Kwoska
 Paulina Nosalik